ข้อมูลงานวิจัย การเสริมศักยภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อการประกอบธุรกิจที่ยั่งยืน: กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานี

ข้อมูลส่วนตัว
    • ชื่อ-นามสกุล (ภาษาไทย)ดร.กฤษณะ โฆษชุณหนันท์
    • ชื่อ-นามสกุล (ภาษาอังกฤษ)ดร.Krishna Kosashunhanan
    • ตำแหน่งทางวิชาการ-
    • ตำแหน่งปัจจุบันอาจารย์
    • คณะ/หน่วยงานคณะศิลปศาสตร์
    • โทรศัพท์0616369XXX
    • E-Mail Addreskritnako@hotmail.com
    • สาขาวิชาการที่มีความชำนาญ
    อัพเดทล่าสุด
    04 เม.ย. 2565
    00185
    จำนวนคนดู
ข้อมูลโครงการงานวิจัย
ชื่อโครงการ การเสริมศักยภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อการประกอบธุรกิจที่ยั่งยืน: กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานี
ชื่อโครงการภาษาอังกฤษ
หน่วยงาน คณะศิลปศาสตร์
หัวหน้าโครงการ
ผู้ร่วมวิจัย
พี่เลี้ยง
ที่ปรึกษา
ปีงบประมาณ 2564
คำสำคัญ การท่องเที่ยงเชิงเกษตร, ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร, ผู้ประกอบการ
บทคัดย่อ (ภาษาไทย)
บทคัดย่อ (ภาษาอังกฤษ)
หลักการและเหตุผล การท่องเที่ยว เป็นการเดินทางของมนุษย์จากสถานที่หนึ่งไปยังสถานที่อีกแห่งหนึ่งโดยความสมัครใจ โดยจุดมุ่งหมายของการท่องเที่ยวแตกต่างกันไป เช่น การพักผ่อนหย่อนใจ การติดต่อธุระ แต่ไม่ใช่เพื่อการประกอบอาชีพ หรือหารายได้ (United Nations, 2010: 2) โดยในระยะหลังการท่องเที่ยวได้ถูกพัฒนาให้เป็นอุตสาหกรรมที่สร้างมูลค่ามหาศาลให้กับประเทศต่าง ๆ ดังนั้นอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวจึงมีการแข่งขันทางการตลาดค่อนข้างสูง โดยจุดหมายคือ มูลค่าทางการตลาดที่จะได้รับจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในประเทศไทย เป็นอุตสาหกรรมที่มีการขยายตัวสูงและมีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทย โดยใน พ.ศ. 2561 ประเทศไทยมีรายได้จากการท่องเที่ยว 2.94 ล้านล้านบาทและมีแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของจำนวนนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก (สำนักปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, 2560: 4) ดังนั้นผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยวจึงมุ่งแสวงหารูปแบบการท่องเที่ยวใหม่ ๆ เพื่อสร้างแรงจูงใจให้นักท่องเที่ยวทั้งที่เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยและนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศเดินทางมาท่องเที่ยว ณ แหล่งท่องเที่ยวเพิ่มมากขึ้น เช่น การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ การท?องเที่ยวแบบผจญภัย การท?องเที่ยวเชิงธรณีวิทยา การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ การท่องเที่ยวเชิงเกษตร (Agro tourism) เป็นการท่องเที่ยวรูปแบบหนึ่งที่จัดอยู่ภายใต้การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (Ecotourism) ซึ่งเป็นการท่องเที่ยวในแหล่งธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นและแหล่งวัฒนธรรมที่เกี่ยวเนื่องกับระบบนิเวศ (กองนโยบายและแผนงาน สำนักผังเมือง กรุงเทพมหานคร, 2559) โดยการท่องเที่ยวเชิงเกษตร เป็นการท่องเที่ยวรูปแบบหนึ่งของการท่องเที่ยวในแหล่งธรรมชาติ โดยเป็นกิจกรรมทางเลือกให้นักท่องเที่ยวได้เข้ามามีส่วนร่วมในวิถีการผลิตของเกษตรกร เป็นการสร้างรายได้ในรูปแบบหนึ่งให้กับเกษตรกรและยังคงสภาพการดำเนินชีวิตแบบดั้งเดิมไว้โดยไม่ต้องมีการเปลี่ยนแปลงอาชีพ (การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, 2545) ดังนั้นการท่องเที่ยวเชิงเกษตรจึงเป็นการท่องเที่ยวรูปแบบหนึ่งที่ทำให้เกิดการกระจายรายได้ไปสู่ท้องถิ่น โดยการเปิดโอกาสให้นักท่องเที่ยวได้มาเที่ยวชมชุมชนภาคเกษตรกรรมเพื่อเรียนรู้วิถีชีวิต ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรมและความเป็นอยู่ของเกษตรกร ศึกษาหาความรู้และประสบการณ์ในเรื่องเกษตรกรรม ซึ่งอาจเป็นทั้งเกษตรกรในรูปแบบดั้งเดิมและเกษตรกรที่มีความก้าวหน้าทันสมัย รวมถึงได้เที่ยวชมทัศนียภาพที่สวยงามของชุมชนนั้น ๆ (กรมส่งเสริมการเกษตร, 2545: 4) ปทุมธานี เป็นจังหวัดในพื้นที่ปริมณฑล ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางทิศเหนือตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) เป็นระยะทางประมาณ 27.8 กิโลเมตรมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดใกล้เคียง คือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดสระบุรี จังหวัดนครนายก จังหวัดนครปฐม จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดนนทบุรี แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเมืองปทุมธานี อำเภอคลองหลวง อำเภอธัญบุรี อำเภอหนองเสือ อำเภอลาดหลุมแก้ว อำเภอลำลูกกา และอำเภอสามโคก (สำนักงานจังหวัดปทุมธานี, 256?) จังหวัดปทุมธานีเป็นพื้นที่เกษตรกรรมสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ โดยมีพื้นที่การเกษตร 506,678 ไร่ หรือร้อยละ 53.03 ของพื้นที่จังหวัด (วิกีพีเดีย, 2562) การท่องเที่ยวเชิงเกษตรในพื้นที่จังหวัดปทุมธานีมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศที่เดินทางมาเที่ยว ณ แหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรในพื้นที่ ดังจะเห็นได้จากสถิตินักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศที่เดินทางมาเที่ยว ณ แหล่งท่องเที่ยวจังหวัดปทุมธานีมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น (กระทรวงท่องเที่ยวและการกีฬา, 2562) เนื่องจากเป็นพื้นที่ไม่ห่างไกลจากกรุงเทพมหานคร ซึ่งเอื้อต่อการเดินทางมาท่องเที่ยว ดังนั้นเพื่อเสริมศักยภาพให้กับผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตรให้สามารถดำเนินธุรกิจท่องเที่ยวได้อย่างมีคุณภาพและเกิดความยั่งยืนในการดำเนินการธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตรตามแนวทางการพัฒนาที่ปรากฏในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 (สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, 2559: 83-89) ที่กำหนดประเด็นการสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจบริการและการท่องเที่ยวที่มีศักยภาพให้เติบโตและเกิดความยั่งยืน โดยสาระสำคัญ คือ การพัฒนาบุคลากรด้านการท่องเที่ยวให้มีความรู้ ความสามารถในการบริหารจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนและเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของผู้ประกอบการการท่องเที่ยว โดยทักษะสำคัญประการหนึ่งที่จำเป็นสำหรับการดำเนินการธุรกิจที่ผู้ประกอบการควรจะมี คือ การสื่อสาร การสื่อสาร (Communication) เป็นทักษะสำคัญของคนในศตวรรษที่ 21 จำเป็นต้องมี เพราะในยุคการสื่อสารไร้พรมแดน บุคคลใดที่มีทักษะสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพย่อมส่งผลดีต่อตนเองและหน่วยงาน (Fadel, 2008) โดยเฉพาะอย่างยิ่งทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ เพราะในปัจจุบันประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักในการติดต่อสื่อสาร โดยในด้านการท่องเที่ยว ภาษาอังกฤษค่อนข้างมีบทบาทสำคัญทั้งในแง่ของผู้ใช้ คือ สามารถที่จะเดินทางเที่ยวรอบโลกด้วยตนเอง ส่วนของผู้ให้บริการ สามารถประชาสัมพันธ์ธุรกิจ และให้ข้อมูล ข่าวสารที่เป็นประโยชน์สำหรับผู้ใช้ได้ด้วยตนเอง (Naved, 2020) ซึ่งจากการทบทวนงานวิจัยการใช้ภาษาอังกฤษในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว พบว่า ทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ เป็นทักษะที่จำเป็นต้องได้รับการพัฒนา (อัจฉรา นิยม และพิชาภพ พันธุ์แพ, 2554; ชวิศร์ อรรถสาสน์ สิทธิโชค เลิศธีรดา และกรองแก้ว พู่พิทยาสถาพร, 2553) เพราะยังเป็นปัญหาสำคัญสำหรับการสื่อสารของผู้ให้บริการ ผู้วิจัยในฐานะผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในสถาบันอุดมศึกษาในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี มีความสนใจที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาธุรกิจในท้องถิ่นให้เกิดความเข้มแข็งเพื่อให้สามารถแข่งขันและมีส่วนแบ่งทางการตลาดเพิ่มมากขึ้น ซึ่งจากการทบทวนงานวิจัยที่ผ่านมา ไม่พบงานวิจัยที่เกี่ยวข้องโดยตรง มีเพียงการวิจัยเกี่ยวกับการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวของผู้ให้บริการ รวมทั้งปัญหาการใช้ภาษาอังกฤษของมัคคุเทศก์ ดังนั้นผู้วิจัยจึงสนใจศึกษาการเสริมศักยภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อการประกอบธุรกิจที่ยั่งยืนในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี ทั้งนี้เพื่อนำผลที่ได้จากการวิจัยครั้งนี้มาพัฒนารูปแบบการเสริมศักยภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษให้กับผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตรต่อไป
วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาบริบทชุมชนด้านการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี 2. เพื่อศึกษาสภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตรในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี 3. เพื่อพัฒนารูปแบบการเสริมศักยภาพการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวเชิงเกษตร